300: Rise of an Empire

)

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Έκρηξη τεστοστερόνης!

Όλα τα γεγονότα που οδήγησαν στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, από την πτώση των 300 Σπαρτιατών και την ηρωική μάχη του Μαραθώνα, με επίκεντρο την ανδρεία του Θεμιστοκλή ().

300--Rise-of-an-Empire_P1

Θα είμαι σύντομος και δίκαιος. Ωσάν ο Themistokles (μη γελάς, για το Google το γράφω έτσι), θα υπερασπιστώ τη δημοκρατία στην ύπαρξη ανούσιων ταινιών δράσης όπως το 300: Rise of an Empire. Για την ιστορία να αναφέρω ότι όπως και η πρώτη ταινία έτσι κι αυτή δεν αφηγείται κάποια ιστορικά γεγονότα, παρά έχει εμπνευστεί από τη δεύτερη συνέχεια του comic με τίτλο Xerxes του θρυλικού Frank Miller.

Στα της ταινίας τώρα: η ιστορία ξεκινά δέκα χρόνια πριν τα γεγονότα της πρώτης και καταλήγει στη μάχη που ακολουθεί λίγο μετά το τέλος της. Από τον θάνατο του βασιλιά Δαρείου από βέλος που εκτοξεύει ο Θεμιστοκλής, μέχρι την άνοδο του γιου του Ξέρξη () στον θρόνο, ο οποίος υποκινούμενος από τη διψασμένη για εκδίκηση Artemisia () θα συνεχίσει το έργο του πατέρα του.

Αντί για τον Λεωνίδα, το πρωτοπαλίκαρο που καμαρώνουμε σε αυτή την εκδοχή, είναι ο Θεμιστοκλής, ο οποίος με αντίστοιχο, copy paste από παρόμοιες ταινίες, ηρωισμό, θα οδηγήσει την Ελλάδα στην ελευθερία.

Το δεύτερο πράγμα που έχεις να κάνεις σε μια τέτοια ταινία, είναι να σεβαστείς το πρώτο: τον λόγο που πήγες να το δεις.

Όπως και από τον προκάτοχό του, περιμένεις δράση και ψυχαγωγία. Αν έχεις περισσότερες προσδοκίες, σταμάτα να διαβάζεις αυτό το κείμενο κάπου εδώ.

300--Rise-of-an-Empire_P2

Το τρίτο πράγμα που έχεις να κάνεις φεύγοντας από ένα τέτοιο έργο είναι η αναπόφευκτη σύγκριση με το προηγούμενο, και κάπου εκεί τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το πρώτο είχε να προσφέρει πρωτοτυπία, κινηματογραφική αισθητική και μια υποφερτή υπερβολή που στα πλαίσια της ψυχαγωγίας κατανάλωνες χωρίς παράπονο. Το Rise of an Empire ενώ εμφανέστατα στηρίζεται στις ίδιες “αρετές” δείχνει όσο προχωράει να κουράζει με την καρτουνίστικη splatter βία του και τον χιλιοειπωμένο ηρωισμό του.

Οπτικά δείχνει το ίδιο, με τα photoshop τοπία και τις CGI ναυμαχίες, αλλά συχνά πυκνά νιώθεις ότι κάτι λείπει. Να είναι ο Zack Snyder που μόνο γράφει το σενάριο και δεν σκηνοθετεί; Να είναι το ίδιο το comic του Miller, που ακόμα το περιμένουμε, και δεν ξέρουμε τι μας περιμένει; Όποια κι αν είναι η απάντηση σε όλα αυτά, το φετινό 300 είναι δεύτερο και όχι μόνο ημερολογιακά.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αν έχεις κρατήσει γερά στο μυαλό σου το λόγο που μπήκες στην αίθουσα εξ αρχής, δε θα το ευχαριστηθείς, και αν κρίνεις με ατελείωτη αυστηρότητα τέτοια έργα, κοροϊδεύεις πρώτα τον εαυτό σου. Το ότι το πρώτο ήταν καλύτερο, λοιπόν, δεν αναιρεί τελείως αυτό. Είναι entertainment, είναι έντονο και γρήγορο, και είναι πολύ διασκεδαστικό να είσαι Έλληνας κατά τη διάρκεια της προβολής του.

Αν ψάχνεις μια επανάληψη της ταινίας του 2006, δε θα τη βρεις. Αν ψάχνεις για μια περιπέτεια δράσης και ψυχαγωγίας, είναι από τις καλύτερες προτάσεις για τις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα. Και τέλος, αν νιώθεις ότι δε θα συγκρατηθείς σε πρόστυχα σχόλια για το “πώς το κάνουν οι Έλληνες”, περίμενε να το δεις σπίτι σου.

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On