Child’s Pose (Pozitia copilului)

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Μάνα είναι μόνο μία…

Μια ευκατάστατη οικογένεια θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια τεράστια τραγωδία. Ο μοναχογιός Barbu (), θα γίνει η αιτία να χάσει τη ζωή του ένα δεκατετράχρονο παιδί, σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Η μητέρα του, Cornelia () θα αναλάβει τον ρόλο της “υπεράσπισης” του, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που διαθέτει ο κύκλος της, αλλά και ο καταπιεστικός απέναντι στον γιο της, χαρακτήρας.

Pozitia-Copilului_P1
Στην μετά Τσαουσέσκου εποχή, το μοντέλο της Βαλκανικής κοινωνίας, αρκετά γνώριμο σε εμάς σίγουρα, παίρνει ζωή μέσα από τον φακό του . Ίσως και τα γεγονότα της ιστορίας, όσο σοβαρά κι αν δείχνουν, να έρχονται σε δεύτερη μοίρα, μπροστά στον τρόπο που οι χαρακτήρες του τα διαχειρίζονται και τα αντιμετωπίζουν.

Η Cornelia είναι μια πλούσια αρχιτέκτονας, αποφασιστική και θεληματική, που έχει όμως στο επίκεντρο της σκέψης της τον έναν και μοναδικό της γιο. Από την πρώτη κιόλας σκηνή του έργου, ερχόμαστε σε επαφή με την σχεδόν εμμονική της τάση απέναντι στον λατρεμένο γιο που τίποτα και κανένας (ή καλύτερα καμία) δεν μπορεί να αντικαταστήσει την δική της φροντίδα. Ένα μοιραίο βράδυ, θα ενημερωθεί ότι ο γιος της έχει προκαλέσει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, και τον θάνατο ενός ανήλικου παιδιού. Θα σπεύσει ακαριαία να δώσει το παρόν στο τμήμα όπου κρατείται, αναλαμβάνοντας με τον δικό της αποφασιστικό τρόπο, την υπεράσπιση, κυρίως “κάτω από το τραπέζι”, κινώντας τα νήματα της αστυνομίας αλλά και της γενικότερης κατάστασης.

Στην πορεία της ιστορίας, αυτό που προκαλεί εντύπωση, είναι σαφέστατα ο αυταρχικός χαρακτήρας της μάνας, αλλά και ο τρόπος που δρα ένας φαινομενικά ισχυρός, μέσα σε μια κοινωνία που επιτρέπει στη δύναμή του, να υπερβεί νόμους και θεσμούς, προς όφελός του.

Η μάνα που θεωρεί το παιδί της ακόμα ανήλικο, και που επιμένει να έχει τον πλήρη έλεγχο της ζωής του, και ο “πλούτος” της που θα εξυπηρετήσει τον αστυνομικό σε μια προσωπική του υπόθεση, κερδίζοντας έτσι την εύνοιά του, ενώ θα επιχειρήσει παράλληλα να λαδώσει και τον κεντρικό μάρτυρα, να λειάνει ελάχιστά άλλα καθοριστικά την κατάθεσή του… Σας θυμίζει κάτι;

Pozitia-Copilului_P2
Με βάση αυτό η κάμερα του Netzer, με τα χειροκίνητα πλάνα του, δίνει όλο και περισσότερο την αίσθηση του ντοκιμαντέρ, ενώ οι ερμηνείες των Gheorghiu και Dumitrache είναι καθοριστικές, σε ένα κινηματογραφικό οικοδόμημα που χωρίς αυτές, μάλλον θα κατέρρεε. Κι ενώ το έργο οδηγείται στην πλέον δυνατή του σκηνή στο τελευταίο του δεκάλεπτό, αυτό που ένιωσα να απουσιάζει, ήταν μια μορφή κορύφωσής. Κι ενώ ξεκάθαρα ο σκηνοθέτης δεν είχε νόημα να τον δώσει, καθώς η ουσία έχει ήδη προηγηθεί, νομίζω ότι ο επίλογος έμεινε κάπως μετέωρος, χωρίς βέβαια αυτό να είναι ένας παράγοντας ικανός να υποβαθμίσει το όλο εγχείρημα.

Χρυσή Άρκτος στο φεστιβάλ Βερολίνου, κι ακόμα είναι νωρίς για τη σεζόν, για μια ταινία που σίγουρα προβληματίζει, και κάπως άβολα ταυτίζει. Προσωπική απορία, όταν τα φώτα στο σινεμά άναψαν, και κατέβηκαν οι πρώτες γουλιές αλκοόλ στην καθιερωμένη after συζήτηση, πόσο ξένη δείχνει άραγε αυτή η εικόνα της Βαλκανικής κουλτούρας (που είτε μας αρέσει είτε όχι, είμαστε μέρος της) σε έναν “Δυτικότερο” θεατή; Όσο ξένο και μακρινό θεωρούμε εμείς τον κόσμο στις ταινίες του Farhadi ίσως;

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On