Django Unchained

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Στην Αμερική του 19ου αιώνα, λίγο πριν αρχή του εμφυλίου, ο σκλαβωμένος Django () απελευθερώνεται από τον κυνηγό επικηρυγμένων King Schultz (), ο οποίος σε αντάλλαγμα για την βοήθεια που θα του προσφέρει στο κυνήγι κακοποιών, θα τον βοηθήσει να βρει και να ελευθερώσει την γυναίκα του Broomhilda ().

Django-Unchained_P1

Είναι πλέον γνωστό και αναμενόμενο, η κάθε ταινία του να μετατρέπεται σε  τεράστιο event, ανεξάρτητα από το τι έχει σχεδιάσει να μας δείξει, το οποίο αρχικά ίσως και να μοιάζει δευτερεύον. Πόσο μάλλον όταν για άλλη μια φορά επιχειρεί κάτι εν μέρει καινούριο, μέσα στο οποίο καταφέρνει να ενσωματώσει το προσωπικό του στίγμα, μετατρέποντας το σε ένα προϊόν που μόνο αυτός μπορεί να προσφέρει.

Φέτος, τρία χρόνια μετά την προσωπική του εκτίμηση για το πως θα έπρεπε να είχε λήξει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο αποφασίζει να ασχοληθεί με μια ιστορία από την άγρια δύση, ή ακόμα πιο σωστά από τον άγριο νότο, σε μια χώρα στο χείλος ενός εμφυλίου πολέμου, και με την δουλεία σε τρομακτική έκταση. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο ο Django, μετά από μια απόπειρα απόδρασης με την γυναίκα του Broomhilda, προκαλεί την οργή του αφεντικού του, οποίος για να τους εκδικηθεί τους οδηγεί σε ξεχωριστά σκλαβοπάζαρα, με σκοπό να μην ξαναειδωθούν ποτέ. Στην πορεία θα συναντήσει τον Δόκτορα King Schultz, ο οποίος αφού του χαρίσει την ελευθερία του, θα τον βοηθήσει να σταθεί στα πόδια του, και θα τον κάνει βοηθό του στο κυνήγι επικηρυγμένων. Μετά από έναν χειμώνα, κι όπως του είχε υποσχεθεί, θα ταξιδέψει μαζί του στο Greenville, για να τον βοηθήσει να εντοπίσει που έχει σταλεί η γυναίκα του, φτιάχνοντας παράλληλα ένα πλάνο για την απελευθερώσει της.

Στις ταινίες του Tarantino, η ιστορία μοιάζει να περνάει σε δεύτερη μοίρα, πίσω από τους χαρακτήρες που με την γνωστή του μαεστρία επινοεί και παρουσιάζει στην κάθε του δουλειά.

Και παρ’ όλο που στην καινούρια του ταινία θίγει εύστοχα και με αρκετή ειρωνεία, το μελανότερο σημείο της Αμερικανικής ιστορίας, την δουλεία, αυτό που επικρατεί για άλλη μια φορά είναι η γέννηση των ιδιόμορφων πρωταγωνιστών του, μέσα από τους μεγάλους (και ενίοτε άσχετους με την πλοκή) διαλόγους. Διάλογοι που προκαλούν στο σύνολό τους γέλιο με την σχεδόν αντί-αμερικανική ειρωνεία, το χιούμορ αλλά και τη γραφικότητά τους. Και μέσα από αυτούς τους διαλόγους, όλο το cast μοιάζει σαν να μην έχει άλλη επιλογή από το να δώσει την καλύτερη δυνατή ερμηνεία.

Django-Unchained_P2

Για δεύτερη φορά λοιπόν, μετά το Inglorious Basterds, την παράσταση κλέβει ο , σε έναν ρόλο που καταφέρνει να αποδώσει με έναν πραγματικά δικό του μοναδικό τρόπο, μας παρουσιάζει έναν μπλαζέ και πανέξυπνο Ευρωπαίο, που προσπαθεί να βρει τον δρόμο του σε μια χώρα που αν και δεν πολυκαταλαβαίνει, δείχνει να την παίζει στα δάχτυλα. Από την άλλη ο , συνεχίζοντας τις αξιοζήλευτες συνεργασίες στο βιογραφικό του, έχει μάθει να μην προσφέρει τίποτα λιγότερο από το τέλειο επί της οθόνης, αντιπροσωπεύοντας με τον χαρακτήρα του Calvin Candie, όλα όσα είναι λάθος στον Αμερικανικό νότο, αφήνοντας λίγο περιθώριο στον να λάμψει στον πρωταγωνιστικό ρόλο, όπου κι αυτός με τη σειρά του, εμψυχώνει άξια τον αναμενόμενο “εκδικητή” που πάντα υπάρχει ως έννοια στις ταινίες του Tarantino. Τέλος, σε μικρότερους ρόλους θα δείτε και τον , σε έναν χαρακτήρα τόσο μοχθηρό όσο και ξεκαρδιστικό, τον χαμένο από το προσκήνιο , τον , αλλά και ένα cameo από τον (τον Django του 1966).

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους θα μπορούσαμε να πούμε ότι, κατά μια έννοια, το Django Unchained χαρακτηρίζεται κυριολεκτικά από την δεύτερη λέξη του τίτλου του. Μετά από τόσες ταινίες εμπνευσμένες από μια δεκαετία που ο ίδιος λατρεύει, φέτος ο εκκεντρικός δημιουργός έχει την ευκαιρία να κάνει ακριβώς αυτό, ένα σχεδιασμένο στην εντέλεια (επιστρατεύοντας ακόμα και τη μουσική του Ennio Morricone) spaghetti western, μέσα από το δικό πάντα πρίσμα, το οποίο ανεξάρτητα από το που θα αποφασίσετε να το κατατάξετε σε σχέση με τις παλαιότερες του ταινίες, είναι ένα έργο που ακόμα κι αν έχετε “αραιώσει” από τις σκοτεινές αίθουσες, αξίζει να σας σηκώσει από τον καναπέ.

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On