Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Ο μεγαλύτερος Ευρωπαίος παραμυθάς

Η νεαρή Amélie () ζει στον δικό της αφελή μικρόκοσμο, στην καρδιά του Παρισιού. Αρνούμενη να συμβαδίσει με τον υπόλοιπο κόσμο, θα κάνει τα πάντα για να φέρει τη δική της αίσθηση δικαιοσύνης σε όλους τους γύρω της, σε βαθμό τέτοιο, που πολλές φορές παραμελεί ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό της.

Amelie_P1

Πρέπει να ήταν σχεδόν 10 χρόνια πριν, στο διοικητήριο ενός στρατοπέδου στη Χίο: υπηρεσία στο ΚΕΠΥΚ, και μαζί με τον “γραφιά” του 1ου γραφείου αντικρίζουμε δύο CD ROM που φέρουν τον τίτλο “Αμελί CD1” και “Αμελί CD2” (εποχές κι αυτές!). Το δίλημμα μεγάλο· το στερεότυπο του βαρύ κι ασήκωτου έλληνα φαντάρου τον θέλει να βλέπει αυστηρά έργα είτε με γυμνόστηθους κομάντος που αποδεκατίζουν λόχους, είτε με γυμνόστηθες κοπέλες που βρίσκουν παρηγοριά στην αγκαλιά ενός, δύο ή περισσοτέρων αντρών (ή γυναικών). Η απειλή της ατελείωτης πλήξης παίρνει την απόφαση για εμάς και πατάμε play με την ελπίδα να περάσει άλλη μια ρημαδοϋπηρεσία.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, ντρέπομαι που το λέω, αλλά μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, από έναν από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, δεν την είδα ποτέ στο σινεμά και έπρεπε να παλέψει με άλλες του Michael Dudikoff και της Jenna Jameson για να φτάσει στα μάτια μου. Και δεν ξέρω αν είναι και για σένα μια από τις αγαπημένες σου, πάντως σίγουρα την έχεις δει και σίγουρα σε έχει παρασύρει στον μοναδικό, ισορροπημένα γλυκανάλατο κόσμο της.

Και πώς να έχεις επιλογή να αντισταθείς απέναντι σε έναν από τους μεγαλύτερους παραμυθάδες που ανέδειξε ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος. Ο κόσμος που φτιάχνει ο για την αλλόκοτη ηρωίδα του είναι πλημμυρισμένος από εικαστική ομορφιά, εικόνες και σύμβολα από μια άλλη ρομαντικότερη εποχή, και γεμάτος από τον γνώριμο έντονο χρωματισμό του. Μετρημένα υπερβολικός, και πάντα στα πλαίσια της κινηματογραφικής του αφήγησης, δημιουργεί τους χαρακτήρες του σαν να ήταν καρικατούρες, χωρίς όμως να χάνουν από τον ρεαλισμό τους, δίχως τον οποίο ο θεατής θα αδιαφορούσε.

Amelie_P2

Τίποτα απ’ όλα αυτά όμως δεν θα δούλευε χωρίς την απόλυτη ενσάρκωση της Amélie από την , σε μια ερμηνεία που την κάνει κυριολεκτικά δική της. Μέσα από τον φακό του Jeunet η Tautou μεταμορφώνεται σε ένα παραμυθένιο πλάσμα που μοιάζει να πασχίζει να βρει τη θέση της σε έναν κόσμο που η ίδια δεν πολυκαταλαβαίνει, με τον γνώριμο ίσως τρόπο που πάσχιζες κι εσύ με τη σειρά σου στην εφηβεία να βρεις ποιος είναι ο ρόλος σου μέσα στον χάρτη των πραγμάτων. Όλες της οι αγωνίες, οι ρομαντικές ανησυχίες, οι καθημερινές της ρουτίνες και δυσκολίες, και κυρίως η συναισθηματική της σωτηρία, λίγο πριν το τέλος, γίνονται και δικές σου, τυλιγμένες στο κιτρινοπράσινο sepia περιτύλιγμα του σκηνοθέτη.

Κι αυτό είναι ίσως που, για μένα τουλάχιστον, χαρίζει στην ιστορία της Amélie τη διαχρονικότητα που κατέχει μια δεκαετία μετά.

Μια αφήγηση που μοιάζει τόσο σαν να είναι βγαλμένη από τις σελίδες κάποιου παραμυθιού, γεμάτη ακραίους, φανταστικούς χαρακτήρες, δείχνει τόσο πραγματική και συνάμα προσωπική για τον καθένα που την παρακολουθεί. Παράλληλα οι νοσταλγικές μελωδίες του Yann Tiersen ντύνουν μοναδικά την ταινία χαρίζοντάς της την αναμνησιακή ατμόσφαιρα που της ταιριάζει.

Θα μου φανεί πολύ περίεργο, να είσαι λάτρης του σινεμά και να μην την είδες με ένα χαμόγελο από το ένα σου αυτί μέχρι το άλλο, τη στιγμή που δεν μπορώ να θυμηθώ αν πριν από αυτήν υπήρχε ο όρος Feel-Good για τις ταινίες. Από τα σημαντικότερα δείγματα του γιατί το ευρωπαϊκό σινεμά έχει μια άκρως διαφορετική, αλλά εξίσου θαυμαστή (αν όχι περισσότερο, κάποιες φορές) ταυτότητα στην έβδομη τέχνη.

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On