Les Misérables

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Στην Γαλλία του 19ου αιώνα, ο αποφυλακισμένος Jean Valjean (), ξεκινάει την ζωή του από την αρχή. Σπάζοντας τους κανόνες της αναστολής του, ζει με άλλο όνομα, μακριά από τα μάτια του νόμου, μέχρι τη στιγμή που χρόνια αργότερα, ο αστυνόμος Javert (), θα υποψιαστεί το μυστικό του και θα προσπαθήσει να αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα.

Les-Miserables_P1

Όσο ζω ελπίζω, όλα τα μεγάλα μυστήρια της ανθρωπότητας να βρουν κάποια στιγμή την απάντησή τους. Υπάρχει Θεός; Τι βρίσκεται μετά τα όρια του γνωστού σύμπαντός; Για ποιον γυρίζονται τα μιούζικαλ;;; Υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα ξεκινούσα αυτό το κείμενο με μια απολογία για το ότι λόγω της αντιπάθειάς μου με το μισητό αυτό είδος, δεν είμαι αρκετά αντικειμενικός για να το γράψω, αλλά πραγματικά δεν ξέρω κάποιον, που να ξέρει κάποιον, που να ξέρει κι εκείνος κάποιον που να του αρέσουν τα μιούζικαλ. Το μίσος μου για τα οποία δεν πηγάζει αποκλειστικά και μόνο από το ότι σε όλα η μουσική είναι άθλια (αν κάποιος σκεφτεί μια απάντηση τύπου “μα γιατί το Mama Mia ή το Grease είχε τέλεια μουσική”, προφανώς βρίσκεται σε λάθος σελίδα), έχει να κάνει και με το όλο concept τους που βρίσκω εντελώς μα εντελώς αφύσικο. Μπορώ να φανταστώ άνετα ότι στρίβεις την καρωτίδα του αφεντικού σου με τη βοήθεια της δύναμης, ή ότι σε τσίμπησε ραδιενεργός μπάμπουρας και μπορείς πλέον και πηδάς από ταράτσα σε ταράτσα, αλλά το ότι σε έχει πιάσει για παράδειγμα κόψιμο, και σηκώνεσαι χορεύοντας προς την τουαλέτα τραγουδώντας μελωδικά “μ’ έχει πάει νερόόόόόόό”, απλά δεν μου κάθεται! Παρ’ όλα αυτά, μάζεψα τις δυνάμεις μου και είπα να δώσω μια ευκαιρία στο μοναδικό, μάλλον, μιούζικάλ που θα δω για αυτή τη δεκαετία.

Στην 10η του μεταφορά στην μεγάλη οθόνη από το 1934, ο σκηνοθέτης του King’s Speech, , από την Αγγλία του 20ού αιώνα μας πάει στην Γαλλία του 19ου, για να μας μεταφέρει την μιούζικαλ εκδοχή του Broadway του 1985. Μέσα στην χρονιά που διανύουμε, οι κριτικές και οι γνώμες που είδαν το φως της δημοσιότητας σχετικά με την ταινία, καθώς και οι υποψηφιότητες και οι βραβεύσεις της, αρχίσαν να δίνουν σιγά σιγά ένα διαφορετικό βάρος, αυξάνοντας παράλληλα την περιέργεια του κοινού, μέχρι που το έργο επισκέφτηκε τις αίθουσες της χώρας μας την προηγούμενη εβδομάδα.

Εκ του αποτελέσματος, το Les Misérables έχει πολλά δυνατά κινηματογραφικά πλεονεκτήματα. Ξεκινώντας από την ποιότητα της παραγωγής η οποία είναι άκρως εντυπωσιακή, από την ατμόσφαιρα, τα σκηνικά και τα κοστούμια της εποχής, σε συνδυασμό με μια εκπληκτική σκηνοθεσία, που καταφέρνει να αποδώσει έναν άψογα σχεδιασμένο κόσμο στην οθόνη, με μοναδική οπτική αισθητική.

Το δεύτερο εντυπωσιακό  είναι αναμφισβήτητα οι ερμηνείες. Το έργο γυρίστηκε με όλα τα τραγούδια να ερμηνεύονται live τη στιγμή των γυρισμάτων, όπως ακριβώς στην θεατρική εκδοχή του, κι όχι ηχογραφημένα σε κάποιο στούντιο μήνες πριν. Ο παρ’ όλο που στην καριέρα του επιλέγει πιο action χαρακτήρες, ίσως να μην το γνωρίζετε, έχει δεκαετή τουλάχιστον πείρα σε θεατρικές μιούζικαλ παραγωγές και το όλο project τού είναι πέρα για πέρα οικείο, δίνοντας στους “Άθλιους” την καλύτερη του ερμηνεία. Αυτή όμως που για μένα πραγματικά κλέβει την παράσταση είναι η . Υπέρμετρα εκφραστική και εντυπωσιακή στο ρόλο της Fantine, είναι και ο πιο συγκινητικός χαρακτήρας της ταινίας. και στην κωμική πινελιά του σεναρίου ενώ θα δείτε επίσης και την στον ρόλο της Cosette, με εξίσου θεαματικές φωνητικές ικανότητες.

Les-Miserables_P2

Τα αρνητικά του; Είναι ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ! Ζητώ συγνώμη που επαναλαμβάνομαι, αλλά το ότι είχε τόσο σημαντικά πλεονεκτήματα, ένα έργο που απευθύνεται στο 5% του κοινού που ενδεχομένως να δείχνει ενδιαφέρον στο είδος, εμένα προσωπικά μου στοίχησε. Και μην έχετε απατηλές ελπίδες, μπορεί από κάποια αίσθηση οίκτου απέναντί μας, να προσπέρασαν τα χορευτικά που συνήθως συνοδεύουν αυτλες τις ταινίες, το σενάριο του Les Misérables όμως από την αρχή μέχρι το τέλος έχει ασταμάτητα μουσική και τραγούδι.

Μπορεί η κινηματογραφική του υπεροχή και αισθητική να κερδίσει κάποιον που απεχθάνεται αυτή την κατηγορία ταινιών; Για μένα ναι, και αν θέλω να είμαι αντικειμενικός, οφείλω να παραδεχτώ ότι στον τομέα που υπηρετεί, είναι ασύγκριτο με οτιδήποτε μπορώ να θυμηθώ, αλλά και γενικότερα στο κομμάτι της 7ης τέχνης, είναι εντυπωσιακό, συγκινητικό και κυρίως καλοφτιαγμένο. Κι αν πάρετε την απόφαση να το δείτε, δείτε το στο cinema και όχι στο DVD. Τώρα για εσάς που θα αρνηθείτε κατηγορηματικά, δεν έχω παρά να εκφράσω την απεριόριστη μου κατανόηση.

Υ.Γ.: Αν κάποιος θελήσει να υπερασπιστεί την τιμή των μιούζικαλ, ας μην διστάσει… Σίγουρα θα νιώσω σαν τον Κολόμβο που ανακάλυψε την Αμερική!

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On