Oblivion

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

In Tom we hate

Η Γη μετά τον πόλεμο με την εξωγήινη απειλή, έχει μείνει μια ατελείωτη έρημος. Η ανθρωπότητα έχει μεταναστεύσει σε έναν δορυφόρο του Δία, ενώ μια διμελής ομάδα τεχνικών, έχει μείνει πίσω για κάποιες τελευταίες συντηρήσεις. Από ένα απρόσμενο συμβάν όμως, ο τεχνικός Jack Harper () θα διαπιστώσει ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα πίσω απ’ όσα γνωρίζει, αυτός και η συνεργάτιδά του Victoria ().

Oblivion_P1

Θυμάστε την διαφήμιση της Coca Cola Zero, κατά την οποία μετά από κάτι πολύ εντυπωσιακό, οι πρωταγωνιστές αναρωτιούνται ξεψάρωτοι “Και;”. Κάπως έτσι έχει αρχίσει να φαίνεται το Sci-Fi των 2010s. Κάπου εκεί μετά το Attack Of The Clones που βγήκαμε όλοι ζαλισμένοι από τα χιλιάδες ψηφιακά ιπτάμενα ζωύφια, είπαμε πως πέρα από το show-off θα χρειαστεί πολλά περισσότερα το είδος για να επιβιώσει, και μάλλον παρόμοιο προβληματισμό πρέπει να είχε και ο σκηνοθέτης του Oblivion, , που μέσα στις γραμμές έκανε φιλότιμες προσπάθειες να αποδώσει κάτι ενδιαφέρον. Το πέτυχε; Οπτικά ναι, σεναριακά Χμμμμμμ…

Εν έτει 2077, ο πλανήτης Γη έχει καταστραφεί ολοσχερώς. Μια εξωγήινη εισβολή με σκοπό την αφαίμαξη του πλανήτη από τους φυσικούς του πόρους, ώθησε την ανθρωπότητα στην χρήση πυρηνικών, με όλες τις καταστροφικές συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. “Κερδίσαμε τον πόλεμο, χάσαμε τον πλανήτη” όπως αφηγείται στην αρχή του έργου ο κεντρικός ήρωας Jack, μέλος μια ομάδας δυο ατόμων που σκοπό έχουν την συντήρηση των μηχανημάτων που στέλνουν νερό στην τελευταία αποικία των ανθρώπων, στον Τιτάνα. Η εμφάνιση ενός σκάφους από την NASA, που δείχνει να έχει σταλεί πριν από 60 χρόνια, και η τελευταία επιζήσασά του Julia (), θα είναι η αρχή ενός νήματος που σταδιακά θα αποκαλύψει μια αλήθεια πολύ διαφορετική από αυτή που οι δυο τεχνικοί γνωρίζουν.

Στοιβαγμένη σε μια παράγραφο, η περίληψη του έργου, δίνει την εντύπωση ενός sci-fi κλισέ. Από την αρχή όμως και κάπου μέχρι την μέση, το έργο κυλάει αρκετά καλά. Εμφανίζει μια κατάσταση ως δεδομένη, και σιγά σιγά αρχίζει να την “γκρεμίζει” κεντρίζοντας την περιέργειά μας, ως προς το τι πραγματικά συμβαίνει. Όσο όμως πλησιάζουμε προς την κορύφωση / εξήγηση των πραγμάτων, πολύ πιθανό ως θεατές να διαπιστώσετε ότι το έργο το έχετε ξαναδεί κάπου το 2009, σε πιο ψυχολογικοδραματική εκδοχή (δεν αποκαλύπτω τίτλο, για λόγους spoiler).

Oblivion_P2

Πέρα από το σενάριο, το έργο οπτικά, είναι αρκετά καλό. Αν και ακούγεται εύκολο, το να καταστρέψεις έναν πλανήτη στην μεγάλη οθόνη, θέλει το σωστό μέτρο οπτικής υπερβολής, πράγμα το οποίο επιτυγχάνεται, είτε μέσω των γνωστών κατεστραμμένων landmarks που κάνουν την εμφάνισή τους σε πολλές σκηνές, είτε μέσα από τον τρόπο που μαθαίνουμε ότι ξεκίνησε η εισβολή, όπου και οπτικοποιείται στην ταινία. Παράλληλα όλη η παραγωγή, από τις στολές, τις μηχανές και τα σκάφη, είναι άκρως καλοσχεδιασμένη, και το κερασάκι στην τούρτα η εκπληκτική μουσική των M83, μιας Hans Zimmer αισθητικής που πραγματικά μου έδωσε την εντύπωση του τρίτου πρωταγωνιστή.

Τέλος, ερχόμαστε αναπόφευκτα, στο μελανότερο σημείο ολόκληρου του έργου, που δεν είναι άλλο από τον πρωταγωνιστή του. Τι να πρωτοπούμε για τον Tom που να χωράει, σε μια παράγραφο, σε ένα άρθρο, σε ένα site ολόκληρο. Αν έπρεπε να παρομοιάσω κάπως την ατελείωτη αντιπάθεια που αισθάνομαι γι’ αυτόν, θα έλεγα ότι είναι απλά ο Christiano Ronaldo του Χόλιγουντ. Και είναι μεγάλο κρίμα, ένα έργο που υπό άλλες συνθήκες δεν θα με ζόριζε να υπομείνω την ενοχλητική φάτσα του κεντρικού ήρωά του, να με κάνει σε κάθε σκηνή να παρακαλάω να εκπυρσοκροτήσει το όπλο στα μούτρα του, ή να μείνει από βενζίνη στην μέση μιας ξερής ερήμου και να τον τρώνε αργά και βασανιστικά 1000 σκυλιά (sci-fi είναι, θα έχει σκυλιά στην έρημο). Και βέβαια, οκ, είπαμε επιστημονική φαντασία, αλλά στα πλάνα όπου κάθεται δίπλα στην Kurylenko και έχουν το ίδιο ύψος, αρχίζουμε να αγγίζουμε την υπερβολή. Από την άλλη, η παραπάνω παράγραφος είναι εντελώς προσωπική μου εκτίμηση, μπορείτε αν θέλετε ή αν είσαστε μέλος κάποιας σαϊεντολογικής οργάνωσης να την αγνοήσετε (εκτός από το σχόλιο για το ύψος που είναι εντελώς αντικειμενικό).

Χόλιγουντ, την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να γυρίσεις ένα sci-fi που παίζει και να μας αρέσει, δώσ’ το στον Christian Bale, τον Guy Pearce, ή ακόμα και σε εκείνον το χοντρό που παίζει στο Game Of Thrones. Αν παρ’ όλα αυτά εσείς, ως θεατές, είσαστε άτομο με υπέρμετρη φαντασία και στη θέση του σαϊεντολόγου, μπορείτε να φαντάζεστε τον οποιονδήποτε άλλο, τότε θα δείτε ένα εντυπωσιακό έργο επιστημονικής φαντασίας, με αρκετή δράση και ατμοσφαιρική μουσική. Αν όχι, δείτε το άλλο… Εκείνο του 2009… Με τον…

Υ.Γ.: Μήπως κάπου πρέπει να σταματήσει αυτή η δικαιολογία της “εισβολής για τους φυσικούς πόρους”; Δηλαδή απ’ όλο το σύμπαν, εδώ κερνάμε καλύτερα; Ή έστω να βρουν άλλον λόγο να μας την πέσουν… Για το WiFi ας πούμε…

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On