Parkland

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Αμερικάνικος πατριωτισμός σε stand up comedy

Οι κρίσιμες ώρες που ακολουθούν την δολοφονία του John F. Kennedy, μέσα από τα μάτια των μαρτύρων που βίωσαν από πρώτο χέρι τα γεγονότα.

Parkland_P1

Με ποιον τρόπο δεν πας γυρεύοντας με ένα τέτοιο έργο, ίσως και να μην κατάλαβα. Υπήρχε μάλλον εκείνη η σπίθα ελπίδας, ότι με καλούς ηθοποιούς κάτι θα δω που θα κερδίσει την εκτίμηση μου. Τι κέρδισα; Μια πολύ καλή αφορμή θαψίματος γιατί καιρό είχα, και ναι μου έχει λείψει.

Η ιστορία ξεκινά με την άφιξη του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών στο αεροδρόμιο του Dallas τον Νοέμβρη του 1963. Η ιστορία λίγο πολύ, έστω και ιστορικά, γνωστή. Κατά την διάρκεια της διαδρομής, ένας σκοπευτής τον πυροβολεί στο κεφάλι, και μεταφέρεται εσπευσμένα στο νοσοκομείου του Parkland, όπου οι εκεί γιατροί ( και ) δίνουν μια τελευταία μάχη να τον κρατήσουν στη ζωή. Λίγες ώρες μετά, αναγνωρίζεται ως δράστης ο Lee Harvey Oswald (Jeremy Strong), επιφέροντας παράλληλα αναστάτωση στο τοπικό γραφείο του FBI, καθώς ως στόχος παρακολούθησής, τους είχε διαφύγει τις προηγούμενες μέρες.
Στην ιστορία έρχονται να προστεθούν μεταξύ πολλών άλλων, χαρακτήρες όπως ο Abraham Zapruder () που είχε τραβήξει το περίφημο φιλμάκι με την πορεία της αυτοκινητοπομπής, ο Robert Oswald () ο αδελφός του δράστη, του οποίου η ζωή γίνεται άνω κάτω μετά το γεγονός, και ο μυστικός πράκτορας Forrest Sorrels () που λαμβάνει την αποτυχία των μυστικών υπηρεσιών πολύ προσωπικά.

Και ΟΚ, να προσπεράσω το σύγχρονο Ελληνικό σύνδρομο, που επιβάλει ένα χαμόγελο ικανοποίησης στην όποια πιθανότητα δολοφονίας πολιτικού προσώπου, ο πατριωτισμός που κάνει παρέλαση στο Parkland όμως νομίζω ξεπερνάει κάθε λογική.

Υπήρχαν σκηνές που όσο προσπάθησαν να τις κάνουν σοβαρές τόσο γέλιο έβγαζαν, και φυσικά ατάκες που τις συνόδευαν. “Ο αρχηγός του ελεύθερου κόσμου χτυπήθηκε”, και πρέπει εσύ ως θεατής να καταλάβεις απόλυτα το γιατί ένας απλός πολίτης όπως ο χαρακτήρας που υποδύεται ο , γυρνά στη δουλειά του, και αρχίζει να κάνει το γραφείο του λίμπα, από την ταραχή. Ναι, έτσι θα έκανα κι εγώ αν έχανα τον πρωθυπουργό μου, όπως κι ένας Ιταλός κι ένας Γερμανός και μάλλον και ένας Πόντιος…

Parkland_P2

Το κομμάτι των ερμηνειών καλύπτεται επίσης από την παραπάνω παράγραφο. Ο “πορσελάνινος” , βγαίνει από το κουκλόσπιτο της Barbie για να υποδυθεί τον νεαρό γιατρό που, ακόμα και αφού ο πρόεδρος έχει πεθάνει, με δάκρια στα μάτια, συνεχίζει τις μαλάξεις στο στήθος του, στο τραπέζι της εντατικής. Κι αν ακόμα δεν έχεις νιώσει την μεσημεριανή τροφή να παίρνει τον ανάποδο δρόμο προς τον οισοφάγο σου, έρχεται ο που για άλλη μια φορά αδυνατεί να ξεφύγει από την βλαχιά που τον περιλούζει, ξεσπώντας με κωμική σοβαρότητα για την αποτυχία των μυστικών υπηρεσιών. Κάπου εκεί, μάλλον έχεις αρχίσει να ψάχνεις για εφημερεύοντα…

Αυτό όμως που πραγματικά δυσαρεστεί με το Parkland (ναι έχει κι άλλο), πίσω από τις γραφικότητες και τις καρικατούρες, είναι ότι απλά δεν έχει τίποτα να προσθέσει. Φαντάστηκα, ότι πέρα από τον αναμενόμενο πατριωτισμό, θα υπάρχει μια πτυχή της ιστορίας που θα αποκαλυφθεί, μέσα από την ταινία. Κάτι που δεν γνωρίζαμε. Κάτι που ηθικά έστω μας δίδαξε το εν λόγω γεγονός, τόσα χρόνια μετά.

Όχι σε όλα.

Δεν θα μάθεις κάτι νέο και δεν θα καταλάβεις κάτι καλύτερα. Αντίθετα, θα αναρωτηθείς γιατί δεν πέρασες τα τελευταία 90 λεπτά κοιτώντας εκείνη τη μύγα που είχες σταμπάρει λίγο νωρίτερα να σκαρφαλώνει τον τοίχο σου.

Έχω δηλώσει και στο παρελθόν ότι ως θεατές, είναι άδικο (και πλήρως άστοχο) να παραπονιόμαστε για “Αμερικανιές”, παρακολουθώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα προϊόντα τους, αλλά η περίπτωση του Parkland, πραγματικά με ξεπερνάει. Για να στο πω ακόμα πιο άκομψα, αν έχεις πει ή έχεις ακούσει ποτέ την ατάκα “μαλάκες Αμερικάνοι”, είναι για ταινίες σαν αυτή. Μη δώσεις βάρος, μην ασχοληθείς, παρά μόνο με παρέα που έχει όρεξη για γέλιο, και δείρε όποιον σου πει ότι του άρεσε.

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On