The Book Thief

Share Button
1.00 avg. rating (38% score) - 2 votes

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας Παγκόσμιος Πόλεμος

Τη στιγμή που η μικρή Liesel () περνάει στην κηδεμονία των θετών γονιών της, Hans () και Rosa (), οι τελευταίοι παρέχουν καταφύγιο σε έναν νεαρό Εβραίο φυγά, θέτοντας έτσι τις ζωές τους σε κίνδυνο.

The-Book-Thief_P1

Ή έστω “κίνδυνο” θα περίμενε να νιώσει κάποιος σε μια ταινία που εξελίσσεται στην καρδιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όμως αυτό που υπαινίσσεται το έργο με αυτό που πραγματικά δείχνει έχει τεράστια απόσταση.

Η ταινία λοιπόν ξεκινά με την κακότυχη Liesel. Λίγο πριν φτάσει στο νέο της σπίτι και στους νέους της γονείς στους οποίους σκοπεύει να την παραδώσει η μητέρα της, χάνει τον αδελφό της, ο οποίος πεθαίνει από… κάτι. Η μάνα της θέλει να την αφήσει, γιατί, ΟΚ, δεν είναι κι ό,τι καλύτερο να είσαι κομουνιστής στη Γερμανία του 1938, και οι νέοι της γονείς τη θέλουν, γιατί θα εισπράττουν κάποιο επίδομα με την υιοθεσία της. Με την άφιξή της γρήγορα θα καταλάβει τα στερεότυπα των θετών της γονιών. Η μάνα Rosa που περισσότερο “γαβγίζει” παρά δαγκώνει, και ο πατέρας Hans του οποίου η καλοσύνη απέναντι στο δύσμοιρο κορίτσι είναι απεριόριστη.

Σύντομα θα τους χτυπήσει την πόρτα, διωγμένος από τους Ναζί, ο νεαρός Εβραίος Max (), γιος ενός ανθρώπου που στον προηγούμενο πόλεμο είχε σώσει τη ζωή του Hans. Έχοντας ιερή υποχρέωση απέναντι στον παλιό του φίλο, ο Hans δεν μπορεί να του γυρίσει την πλάτη. Η σχέση του Max και της Liesel θα δυναμώσει, όταν η δεύτερη, στην προσπάθειά της να του συμπαρασταθεί σε μια αρρώστια που τον βρίσκει, θα του κρατάει συντροφιά διαβάζοντάς του βιβλία, τα οποία “δανείζεται” κρυφά από το σπίτι του δημάρχου της πόλης.

Όπως θα κατάλαβες, το σενάριο στάζει μέλι. Τόσο μέλι, που ένας Παγκόσμιος Πόλεμος απλώς υπάρχει στο βάθος χωρίς να του δίνει και πολλή σημασία κανείς. Τόσο μάλιστα, που ακόμα και η Νύχτα των Κρυστάλλων που διαδραματίζεται σε κάποια από τις σκηνές του έργου μοιάζει να περιορίζεται σε λίγες σπασμένες βιτρίνες. Και τόσο, που το να φυγαδεύσεις έναν Εβραίο σε γερμανικό έδαφος το 1940 φαίνεται το ίδιο χαριτωμένο με το κουτάβι που έκρυψες από τη μαμά σου στο εξοχικό ένα καλοκαίρι.

The-Book-Thief_P2

Φυσικά κανένας δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι μια μεγάλη μερίδα του γερμανικού πληθυσμού ένιωθε τον ίδιο φόβο και την ίδια αποστροφή για τις δυνάμεις των Ναζί όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Η τεράστια όμως ωραιοποίηση του γλυκύτατου χωριού όπου κατοικεί η μικρή Liesel μοιάζει το ίδιο εξωπραγματική όσο και η αφήγηση του έργου από τον ίδιο τον Θάνατο… Ναι, αυτό στο κράταγα για το τέλος. Η φωνή του Θανάτου (βασικά η φωνή του ) είναι αυτή που μας συστήνει τους χαρακτήρες και σφηνώνει ανάμεσα στις σκηνές κάνοντας βαθυστόχαστα σχόλια γύρω από τη συμβολή του κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Με άλλα λόγια το The Book Thief μοιάζει να προσπαθεί απεγνωσμένα, σε όλη του σχεδόν τη διάρκεια, να σε κάνει να μην το πάρεις στα σοβαρά.

Με έναν που πραγματικά φέρνει χαμόγελο στο πρόσωπό σου όποτε τον βλέπεις, με μια σε εξαιρετική φόρμα και με τη μικρή να δείχνει πολύ ενθαρρυντικά δείγματα, πραγματικά, είναι πολύ κρίμα αυτό το έργο να καταλήγει τόσο παιδικό.

Αν ήθελα να πω κάποια πράγματα στον μικρό μου ανιψιό σχετικά με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς να τον τρομάξω, τότε θα του έδειχνα το The Book Thief. Σε οποιονδήποτε άλλο άνω των 15, θα έλεγα ότι ο παραμυθένιος κόσμος και η εξαναγκαστική συγκίνηση του έργου δε θα τον εντυπωσιάσει.

Share Button
1.00 avg. rating (38% score) - 2 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On
  • Kevin Miralas

    Αλλο εργο ειδε ο τυπος… (ωστόσο αν θελεις να δεις μαχες, παιζει τους 300)

    • Kevin, πουθενά στο άρθρο δεν αναφέρεται ότι το ελάττωμα της ταινίας ήταν οι μάχες που δεν έδειξε. Ήταν η έλλειψη σοβαρότητας και ατμόσφαιρας της εποχής, κάτι που υπήρχε σε παρόμοια έργα Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, που ΔΕΝ έδειχναν μάχες, όπως π.χ. στο The Pianist του 2002