The Butler

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Η επιστροφή του στις ερμηνείες

Η ιστορία του Cecil Gaines () και η πορεία του ως μπάτλερ στον λευκό οίκο, δίπλα σε οκτώ από τους σημαντικότερους προέδρους των Η.Π.Α.

The-Butler_P1

 

Τη στιγμή που η περσινή σεζόν γιόρταζε πανηγυρικά τα Αμερικανικά ιδεώδη, από την ευφυΐα των μυστικών υπηρεσιών στο Argo, μέχρι τη βιογραφία μεγάλων ηγετών όπως του Lincoln, η φετινή έχει στόχο μάλλον μια αυστηρότερη αυτοκριτική. Στον “Μπάτλερ του θίγεται μια από τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας των Η.Π.Α., αυτή της δουλείας και κατ’ επέκταση του ρατσισμού, μέσα από μια μελό αλλά εν τέλει ουσιαστική σκοπιά.

Το μόνο που γνώριζε ο Cecil Gaines, από την παιδική του ηλικία ήταν το βαμβάκι, όπως μας προλογεί ο ίδιος στην αρχή της ταινίας. Αναφερόμενος στις πρώτες του αναμνήσεις, ως δούλος στις φυτείες, θα χάσει νωρίς τον πατέρα του, όταν εκείνος θα υπερασπιστεί με μια αναφώνηση την τιμή της μητέρας του (), από τον ιδιοκτήτη τους (). Ορφανός πλέον θα περάσει υπό την προστασία της Annabeth Westfall () και αργότερα, στην πρώτη του προσπάθεια να σταθεί στα δικά του πόδια, θα εργαστεί ως υπηρέτης σε ένα ξενοδοχείο στην Καρολάινα.

Αφού παντρευτεί την Gloria Gaines () και γίνει πατέρας δυο αγοριών, μια σπάνια ευκαιρία θα του χτυπήσει την πόρτα. Θα ενταχθεί στο επιλεγμένο υπηρετικό προσωπικό του Λευκού Οίκου, και κατά την τριακονταετή θητεία του εκεί, θα γίνει μάρτυρας συνταρακτικών γεγονότων, γύρω από τον αγώνα ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μαύρων της Αμερικής.

Ξεκινώντας από τα αρνητικά του, το έργο σε έναν μεγάλο αριθμό σκηνών έχει παραπάνω δραματική διάθεση, απ’ ότι η πραγματική ιστορία του Eugene Allen, στην ζωή του οποίου βασίζεται η ιστορία.

Η μητέρα του δεν πέφτει ποτέ θύμα βιασμού, και ο πατέρας του δεν φεύγει από τη ζωή όσο άδοξα απεικονίζεται στο έργο, για να αναφέρω απλά τα της αρχής. Σε μια ιστορία που έχει από μόνη της να πει πράγματα, υπερβάλλουσες δραματικές πρωτοβουλίες, μάλλον λειτουργούν εις βάρος του συνόλου.

The-Butler_P2

Όπως αρνητικά λειτουργεί και η τεράστια παρέλαση αστέρων, που οι πέντε λεπτών εμφανίσεις τους περισσότερο αποπροσανατολίζουν, παρά ενισχύουν την αφήγηση. Και πόσο μάλλον όταν κάποιοι από αυτούς λειτουργούν σε κάπως άστοχο πλαίσιο ( ως John F. Kennedy… χμμμμ).

Σαν ιστορία όμως, με όλα τα σκαμπανεβάσματα που συναντά σεναριακά, έχει κάτι να πει.

Διηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που ξεκινά τη ζωή με μόνη αλήθεια την κοινωνική του θέση του στις βαμβακοφυτείες, και ζει να δει έναν μαύρο πολιτικό να γίνεται Πρόεδρος των Η.Π.Α.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια γίνεται μάρτυρας του αγώνα των συνανθρώπων του, απέναντι στο παράλογο μίσος των λευκών, στον οποίο ενεργή δράση αναλαμβάνει ο μεγάλος του γιος () πρώτα στο απελευθερωτικό κίνημα, αργότερα στους Μαύρους Πάνθηρες και πιο μετά ως πολιτικός. Σε όλη τη διάρκεια, δεν μπορείς να μην αμφισβητήσεις τις έννοιες που χτίστηκε το Αμερικανικό όραμα, όταν “στην χώρα των ελεύθερων” επικρατεί τόση καταπίεση, καταλήγοντας στο πολύ επικριτικό προς το έθνος, σχόλιο του πρωταγωνιστή, λίγο πριν το τέλος.

Και εδώ είναι που ο επιλέγει επιτέλους να μας χαρίσει λίγο από το ταλέντο του, που σπάνια πλέον εκδηλώνει. Για πολλούς ο μεγάλος απών από τις φετινές υποψηφιότητες για τον Α’ ανδρικό ρόλο, ερμηνεύει έναν δύσκολο ρόλο, ενός ανθρώπου διχασμένου από τις περιστάσεις. Βιώνοντας μέσα στο σπίτι του τον δίκαιο αγώνα των Αφροαμερικανών, αλλά επιβάλλοντας στον εαυτό του μια απάθεια που απαιτεί η θέση του, ο Whitaker είναι πραγματικά ισορροπημένος και ερμηνευτικά εξαιρετικός ανάμεσα στις δυο αυτές έννοιες.

Το υπόλοιπο cast στην πλειοψηφία του έρχεται και φεύγει πολύ γρήγορα για να επικεντρωθεί κάποιος. Η στον ρόλο της συζύγου του Cecil από σχετικά καλή έως σε σκηνές αδιάφορη, αλλά την αδικεί κάπως το σενάριο, ιδιώς σε σκηνές που το απώτερό της όνειρο μοιάζει απλά να είναι μια επίσκεψη στον λευκό οίκο. Πιο ενεργός ο ως ο μαχητικός γιος του, με τον οποίο λόγω ρόλου, βιώνουμε και πιο άμεσα ως θεατές τον αγώνα των μαύρων, αλλά και τον παραλογισμό των λευκών.

Δεν είναι εύκολο το εγχείρημα του με το The Butler. Πρέπει μέσα σε μια ταινία να αποδώσει ιστορικές στιγμές από μια κοινωνία που μεταλλάχθηκε σημαντικά, και χωρίς την χαριτωμένη μυθοπλασία ενός Forrest Gump. Αν και για πολλούς δεν μπορεί να συναγωνιστεί τον φετινό, θεματικό του αντίπαλο 12 Years a Slave του McQueen, παραμένει ένα έργο με δυνατά νοήματα και πάνω απ’ όλα έναν καταπληκτικό .

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On