The Conjuring

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Η υπέρμετρη επιτυχία του τίποτα

Οι ειδικοί στα θέματα παραφυσικού Ed () και Lorraine Warren (), έχουν συναντήσει άπειρες υποθέσεις στην πορεία τους που να έχουν λύσει με επιτυχία. Καμία όμως δεν είχε τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, όπως αυτή της οικογένειας Perron το 1968.

The-Conjuring_P1

Το να προβληματιστείς  με ένα έξυπνο δραματικό σενάριο, να εντυπωσιαστείς από πανάκριβα εφέ, ή να θαυμάσεις την εικαστική αισθητική μιας ταινίας, είναι δύσκολο. Το να φοβηθείς με μια ταινία τρόμου, από την άλλη, όχι. Κατά μια έννοια, το horror είδος , έχει πιο εύκολη αποστολή απ’ αυτή που έχουν όλα τα άλλα είδη, και η απόδειξη δεν είναι άλλη από την εισπρακτική επιτυχία μιας καθόλου πρωτότυπης, και εντελώς κλισέ ταινίας, όπως το The Conjuring.

Ακλουθώντας την πραγματική ιστορία της οικογένειας Perron (, ), οι οποίοι μετά την πρόσφατη μετακόμισή τους στο καινούριο τους σπίτι στο Rhode Island το 1968, άρχισαν σταδιακά να δέχονται την επίσκεψη μιας άγνωστής, εχθρικής πνευματικής οντότητας, που δεν έδειχνε καμία διάθεση να τους αφήσει στην ηρεμία τους. Όταν τα επεισόδια μέσα στο σπίτι και κατά την διάρκεια της νύχτας φέρουν την οικογένεια στα όριά της, η Carolyn Perron θα αποφασίσει να ζητήσει την βοήθεια των ειδικών δαιμονολόγων Ed και Lorraine Warren, οι οποίοι με τη σειρά τους θα βρεθούν μπροστά σε μια από τις δυσκολότερες απειλές στην πολυετή καριέρα τους.

Ως γνήσιος σκεπτικιστής, αρνούμαι να δώσω τροφή στους φόβους μου, από έννοιες τύπου “βασισμένο σε αληθινή ιστορία” σε ταινίες τέτοιας κατηγορίας, όμως το Conjuring επιστρατεύει όλα τα κλασικά τεχνάσματα του είδους, με τα οποία η παραπάνω δήλωση, καταλήγει αμελητέα.

The-Conjuring_P2

Τα 40 εκατομμύρια δολάρια που χρειάστηκαν για να γυριστεί το συγκεκριμένο έργο, δεν κάνουν πουθενά την παρουσία τους αισθητή, σε βαθμό που ο θεατής μάλλον θα τα θεωρήσει άσκοπα. Η ιστορία χιλιοειπωμένη, και το concept από τα πρώτα που έχει σκαρφιστεί horror σεναριογράφος. Η οικογένεια που μετακομίζει σε παλιό σπίτι, όπου τους υποδέχεται το φάντασμα κάποιου που παλαιότερα είχε πεθάνει εκεί. Μέχρι και η εποχή που ή ιστορία είναι τοποθετημένη, θυμίζει αυτή των κλασικών όπως η “Προφητεία” και ο “Εξορκιστής”. Δυο τρεις πινελιές, να διαφοροποιήσουν (και καλά) το φάντασμα και τους χαρακτήρες και την συνολική κατάσταση, και voila. Η εισπρακτική επιτυχία του Σεπτεμβρίου είναι έτοιμη.

Ένα έργο λοιπόν που δεν έχει να επιδείξει τίποτα απολύτως καινούριο και σε όλη του τη διάρκεια υποκύπτει στο ένα κλισέ μετά το άλλο,  πετυχαίνει σε ικανοποιητικό βαθμό τον σκοπό του, στηριζόμενο καθαρά στον εξαιρετικό φωτισμό του και στο περίτεχνο camera work από τον John R. Leonetti.

Γιατί όπως τόνισα και παραπάνω πόσο δύσκολο είναι να σε τρομάξει μια σκηνή στην οποία θα πεταχτεί απότομα μπροστά σου η κακομούτσουνη δαιμονισμένη, και χίλια βιολιά θα εκτινάξουν τον ήχο στα ύψη;

Μ΄αυτά και μ’ αυτά το υπερ-σπάταλο και υπερ-μέτριο Conjuring έχει καταφέρει να κάνει αυτό που το είδος του θέλει, καταφέρνοντας το μεγαλύτερο άνοιγμα για πρωτότυπη (αστείο, ε;) ταινία τρόμου. Θα τρομάξετε, θα φοβηθείτε, θα πετάξετε pop corn και αναψυκτικά σε καναπέδες και χαλιά, αλλά όπως συμβαίνει με την πλειοψηφία αυτών των ταινιών, σε σύντομο χρονικό διάστημα, δεν θα θυμάστε καν ποιο ήταν.

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On