Trance

Share Button
4.00 avg. rating (78% score) - 3 votes

Η αστείρευτη εφηβεία του

Η ληστεία ενός πανάκριβου πίνακα ζωγραφικής από τον Γκόγια, έχοντας έναν άνθρωπο μέσα στον χώρο των δημοπρασιών, δείχνει εύκολη λεία για τον Franck () και την ομάδα του. Όταν όμως ο μοναδικός άνθρωπος () που ξέρει την τοποθεσία του πίνακα, χάσει τη μνήμη του, θα επιστρατεύσουν την βοήθεια μιας υπνωτίστριας (), για να βρουν την άκρη του νήματος.

Trance_P1

Μετά το 127 Hours, ο επιστρέφει με μια αρκετά extreme ιστορία, αλλά από την άλλη δεν μας είχε συνηθίσει ποτέ σε κάτι διαφορετικό. Για άλλη μια φορά ξεκινάει εκκωφαντικά δυνατά, με τον κεντρικό πρωταγωνιστή, τον Simon να μας αφηγείται όλο το σχέδιο μιας πανέξυπνης ληστείας, σε έναν οίκο δημοπρασιών, που αλλού, στο Λονδίνο.

Τα πράγματα σχετικά απλά. Η συμμορία του Franck θα ξεκινήσει τη ληστεία. Τη στιγμή του πανικού και της εκκένωσης, ο Simon θα αναλάβει να διασφαλίσει τον ακριβό πίνακα σε ένα χρηματοκιβώτιο στο υπόγειο του κτιρίου, όπου εκεί θα τον περιμένει ο ίδιος ο Franck. Και καθώς οι εντολές που συχνά δέχεται το προσωπικό για τέτοιες καταστάσεις υποδεικνύει αυστηρά ότι “δεν πρέπει να το παίζετε ήρωες”, κανένας δεν θα ρίξει ευθύνες στον άμοιρο υπάλληλο που δεν υπερασπίστηκε με τη ζωή του τον πίνακα. Τη στιγμή όμως που ο Franck θα έπαιρνε ανενόχλητος το πολύτιμο αντικείμενο, για έναν αψυχολόγητο λόγο δέχεται επίθεση από τον Simon. Μήπως για να ρίξει στάχτη στα μάτια των δυο φρουρών που τον συνόδευαν; Όποιος κι αν ήταν ο λόγος, ο Simon θα εισπράξει ένα γερό χτύπημα στο κεφάλι, που θα τον στείλει για μέρες στο νοσοκομείο.

Όταν ο Franck διαπιστώσει έκπληκτος ότι η τσάντα που παρέλαβε ήταν άδεια, κι ότι το χτύπημα που έδωσε στον Simon του προκάλεσε προσωρινή αμνησία, θα καταφύγουν στην υπνωτιστή Elizabeth Lamb (), για να καταφέρουν να ανασύρουν από το μυαλό του Simon, πρώτον που βρίσκεται ο πίνακας και δεύτερον εξηγήσεις για τους λόγους που παρέκκλινε από το αρχικό σχέδιο.

Και μέχρι σε αυτό το σημείο όλα καλά και όλα ωραία, η πραγματική ιστορία όμως ξεκινάει, με όλες τις μυστήριες αναμνήσεις που έρχονται στο φως, όταν σταδιακά αρχίζει ο κεντρικός ήρωας να θυμάται. Ο ένας μετά τον άλλον όλοι οι χαρακτήρες μπλέκονται με μια μυστήρια σχέση που μοιάζει να συνδέει όλους με τον καθένα, σε ένα σεναριακό σέικερ που πάει το μυαλό θεατή από το ένα σημείο στο άλλο σε κάθε σκηνή που περνάει.

Πόσο ισορροπημένα όμως στέκει ένα σενάριο που προσπαθεί εσκεμμένα να μπερδέψει τον θεατή;
Και τελικά είναι κάτι που λειτουργεί υπέρ του;

Η απάντηση σε αυτό είναι ίσως κάτι που λειτουργεί διαφορετικά για τον καθένα. Ένα μεγάλο σεναριακό κουβάρι πολλές φορές έχει το ρίσκο να μην ξεμπλέξει ποτέ, και μεγάλο μέρος του κοινού να μείνει στο τέλος του με απορίες. Κατά την ταπεινή μου άποψη στο Trance δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Joe Ahearne και John Hodge, η ιστορία παραμένει υπό έλεγχο και παρά το ότι σε πάει σε πολύ μακρινά σημεία, δεν υπάρχουν ανεξήγητα στίγματα μετά το τέλος της.

Trance_P2

Κοιτάζοντας από τη σκηνοθετική σκοπιά την ταινία, ανακαλύπτει κανείς περίτρανα ότι το μεγαλύτερο ίσως ταλέντο του Boyle είναι να σε κάνει να βιώνεις, αυτό που βλέπεις στην οθόνη. Θα πονέσετε κυριολεκτικά με τα βασανιστήρια που δέχεται ο Simon στην αρχή του έργου, θα μπερδευτείτε όπως κι αυτός με κάθε νέα πληροφορία που θα έρχεται στο φως, και σίγουρα θα ερωτευτείτε με την ονειρική Elizabeth που μάλλον ο ρόλος της σε όλο το σκηνικό είναι πιο πολύπλοκος απ’ όσο δείχνει.

Χωρίς να ανακαλύπτει τον τροχό, και έχοντας στο βιογραφικό του αρκετά καλύτερες προτάσεις, το Trance είναι αρκετά κοντά στο status του must-see. Πρώτον γιατί ένας καλός σκηνοθέτης ακόμα κι όταν μοιάζει να είναι ντεφορμέ, παραμένει καλός, δεύτερον γιατί είναι μια ιστορία που θα σας “καρφώσει” στη θέση σας, και τρίτον για ένα soundtrack που σας προκαλεί να ανεβάσετε την ένταση… Με δυο λόγια, δείτε το!

Share Button
4.00 avg. rating (78% score) - 3 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On