Upstream Color

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Μια εντυπωσιακή απόπειρα του ανεξάρτητου σινεμά

Ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται στο μετρό. Νιώθουν μια ασυνήθιστη έλξη ο ένας για τον άλλον, και σιγά σιγά θα διαπιστώσουν ότι οι προσωπικότητές τους συμπίπτουν η μια με την άλλη, με μια λεπτή ισορροπία για το ποιος είναι ποιος.

Upstream-Color_P1

Πολύ σύντομα μετά την αρχή του Upstream Color, ο θεατής συνειδητοποιεί ότι η ταινία απαιτεί μια πολύ διαφορετική, πέρα από οποιοδήποτε συμβατικό πρίσμα, ματιά. Η μετά 9 χρόνια, δεύτερη ταινία του , μετά το πολύ εξεζητημένο Primer (2004), είναι ένας πίνακας ζωγραφικής στην όψη του, με ένα σεναριακό παζλ, που μοιάζει αδιανόητα δύσκολο να λύσετε.

Από την αρχή το έργο μας δείχνει τον “Κλέφτη” (Thiago Martins), στον κήπο του να εκτρέφει μια ποικιλία από κάμπιες, οι οποίες χρησιμοποιούνται έπειτα από κατάποση ως ναρκωτικό, που μετατρέπουν τον χρήστη τους σε ένα άβουλο, άψυχο πλάσμα. Πρώτο του θύμα η νεαρή Kris () από την οποία θα πάρει όλες τις οικονομίες και το σπίτι της, τη στιγμή που η ίδια για να απαλλαγεί από τα ζωντανές παράσιτα που έχει μέσα της, απευθύνεται στον “Sampler” (), ο οποίος τα αφαιρεί και τα βάζει χειρουργικά μέσα σε ένα μικρό χοίρο. Ο “Sampler” που προφανώς κάνει αυτή τη δουλεία κατά κόρον, έχει μια ολόκληρη φάρμα με γουρούνια και μέσα από αυτά μπορεί να δει τις ζωές των ανθρώπων που έχει σώσει με τον παραπάνω τρόπο, και από τα συναισθήματα και τις εμπειρίες τους που βιώνει, αποκτά έμπνευση για τη μουσική που γράφει. Η Kris από την άλλη στην προσπάθειά της να ξεκινήσει την ζωή της από το μηδέν συναντά τον Jeff (), θύμα παρόμοιας σκευωρίας, με τον οποίο η ερωτική σχέση που θα ξεκινήσει θα δείξει τις σοβαρές επιπτώσεις που είχε αυτή η ιστορία στις προσωπικότητές τους.

Upstream-Color_P2

Η παραπάνω παράγραφος μπορεί να σας έχει δώσει την εντύπωση ότι είμαι υπό την επήρεια LSD, αλλά όπως είπα και παραπάνω, το ερωτικό δράμα του Carruth θέλει να σας βλέπει να ξύνετε το κεφάλι σας με απορία για μιάμιση ώρα. Με μια σκηνοθεσία που θυμίζει Malick και ένα story που πλησιάζει την λογική ενός Stay, σε πολύ πιο φωτεινούς τόνους, το Upstream Color μοιάζει να αφήνει τον κάθε θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα για το τι συμβαίνει, με μέσα του την πλημμυρισμένη από φως εικόνα, κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των ηθοποιών, και τον έντονο ήχο συνθέτοντας μια πραγματικά αριστουργηματική σκηνοθεσία.

Παρέχοντας κάποιους σεναριακούς οδηγούς, το οπτικό αντίκτυπο του έργου είναι μακράν πιο ισχυρό απ’ οποιαδήποτε έννοια καταφέρνει να διασχίσει την οθόνη.

Με κάθε διάθεση όμως να κατανοήσω την προσπάθεια του σκηνοθέτη να αφήσει το νόημα “ανοιχτό” για τον καθένα, το Upstream Color αφήνει το σεναριακό μπέρδεμα με πολύ αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα, που εν τέλει του στοιχίζει. Ίσως στη επόμενη προβολή ο θεατής να αρχίσει να βάζει τα νοήματα σε κάποια σειρά και να μπαίνει στο δρόμο που είχε στο μυαλό του αρχικά ο σκηνοθέτης, και η εικόνα του έργου, είναι τόσο δυνατή που τουλάχιστον για μια δεύτερη φορά προσφέρεται.

Μέσα στο Χολιγουντιανό χάος, δεν μπορώ να μην υπερασπιστώ τις φιλότιμες προσπάθειες ανεξάρτητου χώρου, και το τελευταίο δημιούργημα του είναι ένας άξιος αντιπρόσωπος της παραπάνω σκηνής, που έστω οπτικά πάει αρκετά βήματα παραπέρα από οτιδήποτε έχετε συνηθίσει.

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On