Melancholia

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Ο γάμος της Justine () και του Michael (Alexander Skarsgεrd) συγκεντρώνει όλη την οικογένεια στο εξοχικό της αδελφής της Claire () και γαμπρού της John (). Σύντομα όμως όλοι οι καλεσμένοι θα διαπιστώσουν την πραγματική εικόνα πίσω από την αστραφτερή βιτρίνα της δεξίωσης, ενώ παράλληλα ένας “εξερευνητής” πλανήτης κρυμμένος πίσω από τον ήλιο, με όνομα Μελαγχολία, κινδυνεύει να συγκρουστεί με τη Γη.

Melancholia_P1

Τον κύριο Trier τον γνωρίζετε υποθέτω, το αν τον συμπαθείτε είναι βέβαια εντελώς διαφορετική ερώτηση. Είτε έχετε καλή, είτε έχετε κακή γνώμη γι’ αυτόν, το σίγουρο είναι ότι αποτελεί μια από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες του σύγχρονου κινηματογράφου, και το όνομά του για πολλούς έχει αρχίσει να αποτελεί brand από μόνο του. Ακόμα και στους τίτλους της εν λόγω ταινίας, το όνομά του εμφανίζεται πριν τον τίτλο και με ίδιο βάρος, όπως θα βλέπατε στο εξώφυλλο ενός δίσκου ή τον πίνακα ενός ζωγράφου. Πέρα όμως από τη φήμη του δημιουργού του, τι γίνεται με το ίδιο το έργο;

Η ταινία ξεκινάει με έναν οπερικό πρόλογο, “ντυμένο” με τη μουσική του Richard Wagner, με σκηνές σε αργή κίνηση που λίγο πολύ κάνουν μια σουρεαλιστική περίληψη της ιστορίας, και ακολουθούν δυο μέρη μίας ώρας όπου το ένα επικεντρώνεται στην Justine και το δεύτερο στην αδελφή της Claire. Αυτό που γίνεται εύκολα αντιληπτό είναι ο καταθλιπτικός χαρακτήρας της πρώτης η οποία παρ’ όλο που από τις πρώτες σκηνές την συναντάμε χαρούμενη μετά την τελετή του γάμου της, διαπιστώνουμε ότι όλο αυτό είναι ένα χαζοχαρούμενο “θέατρο” που παίζει χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, προσπαθώντας να μην δυσαρεστήσει τον υπόλοιπο κόσμο και να κρύψει παράλληλα την πάθησή της. Και με αφορμή την κεντρική πρωταγωνίστρια, μέσα από έναν τεράστιο καμβά αντιθέσεων, μας παρουσιάζεται η άποψη του σκηνοθέτη για την κατάθλιψη, είτε μέσα από τις δυο αδελφές, είτε μέσα από από κάποια εκπληκτικά πλάνα όπως αυτό του κήπου της έπαυλης με τη σελήνη στα αριστερά και τον πλανήτη “Μελαγχολία” στα δεξιά.

Οπτικά και σκηνοθετικά το έργο είναι με λίγα λόγια αριστούργημα, και ίσως η καλύτερη μέχρι τώρα δουλειά του Trier.

Ο slow motion πρόλογος (όπως και ο επίλογος) σε συνδυασμό με την μουσική από τον “Τριστάνο και Ιζόλδη” προκαλεί το λιγότερο που μπορώ να πω δέος, σε μια απόδοση μεταφορικής έννοιας του πλανήτη και της σύγκρουσής του με τον δικό μας. Εννοιολογικά επίσης οι αντιθέσεις το έργου είναι πολύ δουλεμένες. Οι κεντρικές ηρωίδες παρ’ όλο που είναι αδελφές δείχνουν να μην έχουν κανένα σχεδόν κοινό στοιχείο (ακόμα και η Αγγλική προφορά της Gainsbourg δείχνει απελπιστικά ξένη απέναντι στην Αμερικανική της Dunst), που κορυφώνεται στο πως αντιμετωπίζουν με τον τρόπο της η κάθε μια το “τέλος”. Η επιβεβαιωμένα καταθλιπτική Justine συμφιλιώνεται με την ιδέα της καταστροφής και μέσα από το στόμα της ακούμε την άποψη του σκηνοθέτη ότι “η ζωή στον πλανήτη μας είναι μοχθηρή, και δεν θα λείψει από κανέναν αν χαθεί”, τη στιγμή που η γεμάτη αυτοέλεγχο Claire βυθίζεται όλο και περισσότερο μέσα στον πανικό.

Melancholia_P2

Οι ερμηνείες των δυο γυναικών είναι εξίσου εντυπωσιακές με την Dunst να κερδίζει και το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ των Καννών, ενώ μετά από καιρό θα δείτε κι έναν αξιόλογο Sutherland, πλαισιωμένοι όλοι τους από ένα “έμπειρο” Ευρωπαϊκό cast με ονόματα όπως Stellan Skarsgεrd, , και άλλους. Το μεγάλο αρνητικό σε αυτή την ταινία είναι σίγουρα η διάρκειά της, και δεν αναφέρομαι καν στα πλάνα με αργή κίνηση καθώς ακόμα και αυτά είναι άκρως δικαιολογημένα και σωστά ενσωματωμένα, αλλά στα δυο μέρη της ταινίας που σίγουρα θα μπορούσαν να είναι μικρότερα σε διάρκεια (ιδίως το δεύτερο).

Εντυπωσιακό και καθηλωτικό, γεμάτο μεταφορές και συμβολισμούς, το Melancholia είναι ένα έργο που απαιτεί την προσοχή σας (και ενίοτε την ένταση του home cinema σας), “ένα όμορφο film για το τέλος του κόσμου”. Αν από την άλλη έργα όπως Dogville και Dancer In The Dark είναι άγνωστες λέξεις για εσάς, τότε προφανώς βρίσκεστε σε λάθος σελίδα και προτείνω να ξεχάσετε ότι μόλις διαβάσατε.

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On