One Day

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Μετά από μια “αμήχανη” νύχτα την βραδιά της αποφοίτησής τους, ο Dexter () και η Emma (Ann Hathaway), αποφασίζουν να μείνουν φίλοι. έχοντας ως αφετηρία την 15η του Ιουλίου, μέσα στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, η σχέση τους και τα ανεκπλήρωτα συναισθήματα, θα τους πηγαίνουν είτε σε δυσάρεστες είτε σε ευχάριστες συγκυρίες.

One-Day_P1

Επειδή είμαι σίγουρος ότι θα κατηγορηθώ για το κείμενο που θα ακολουθήσει, να δηλώσω προκαταβολικά ότι δεν έχω τίποτα με τις ταινίες που έχουν ως θέμα τον ρομαντισμό, τον ανεκπλήρωτο έρωτα και τα λοιπά. Έχω όμως σοβαρό πρόβλημα με τις “μουροχαβλοαμρικανιές”, που δεν μπαίνουν καν στον κόπο να βάλουν τον θεατή στην ιστορία που διηγούνται! Ας το πάρουμε όμως από την αρχή.

Εκ πρώτης όψεως, η ιδέα της ταινίας είναι καλή και πρωτότυπη. Ένας ανεκπλήρωτος έρωτας, που όλο και κορυφώνεται ανάμεσα σε δυο “φίλους”, όπου εμείς ως θεατές βλέπουμε μόνο μια μέρα κάθε χρόνο (τη 15η του Ιουλίου), για να παρατηρήσουμε την εξέλιξη της σχέσης τους, όπου η ιστορία είναι βασισμένη στο ομώνυμο bestseller του David Nicholls (βέβαια αν σκεφτείς ότι κι “ο Μάικ ο φασολάκης” τιτλοφορείται ως bestseller, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή η ιδιότητα μπορεί να είναι και παγίδα).

Από την ιδέα όμως μέχρι την υλοποίηση χάσαμε τ’ αυγά και τα πασχάλια… Ξεκινάω από τους πρωταγωνιστές.

Δεν βρήκα κανένα απολύτως ίχνος χημείας ανάμεσα στους δυο ηθοποιούς. Μετά από μιάμιση ώρα ταινίας, δεν είχα καταλάβει ούτε στο ελάχιστο ότι οι δυο αυτοί άνθρωποι είναι ερωτευμένοι, κι όταν μας το δηλώσανε μετά από πολύ κόπο, δεν κατάλαβα γιατί τόσα χρόνια δεν ήταν μαζί!!!

Κοιτώντας τους από την άλλη ως αυτόνομους χαρακτήρες, η Hathaway δεν βγάζει το σοφιστικέ ντροπαλό σεμνό ύφος που μάλλον ήθελε, αλλά κάτι πιο μουρόχαβλο. Γιατί όπως και να το κάνουμε, αν είσαι φοιτήτρια, έχεις μεγαλώσει και μένεις στο Λονδίνο το 1988, και έχεις στο pick up σου Tracy Chapman, ε έχεις σοβαρό πρόβλημα. Αντίστοιχα, ο υποτιθέμενα ξέφρενος, “wild life-er”, αλλά και παράλληλα χαμένος Dexter, κατάφερε να με πείσει μόνο για το πόσο κακομαθημένος μπούλης ήταν, σε σκηνές όπως εκείνη που το έκλεψαν το Calvin Klein εσώρουχο από την παραλία και μόνο τα κλάματα δεν έβαλε.

One-Day_P2

Και μετά από όλα αυτά, μετά από μηδέν προσπάθεια από το cast για να με πείσει για το οτιδήποτε, έρχεται και ο απίστευτα προβλέψιμος επίλογος, με τον οποίο νιώθεις την παρουσία του σεναριογράφου να σε κοιτάζει με επικριτικό βλέμμα και να έχει την απαίτηση να συγκινηθείς “Κλάψε ρε μαλάκα!! Τι είσαι, γαϊδούρι είσαι;;;”

Sorry, αλλά όχι! Ένιωσα απίστευτη συγκίνηση όταν μετά από πολύ κόπο το Kung-Fu Panda κατάφερε να βρει το inner peace που έψαχνε, αλλά με τη ζωή δυο παγερά αδιάφορων χαρακτήρων, και με μια ταινία που απλά δηλώνει ρομαντική, με τους ηθοποιούς της να διαβάζουν τις γραμμές από το σενάριο, ανάμεσα στα lunch breaks τους, ΟΧΙ!

Εν κατακλείδι, το έργο έχει ρηχούς χαρακτήρες και κακές ερμηνείες σε μια ιστορία που υπό άλλες συνθήκες θα είχε ενδιαφέρον, και το τελικό αποτέλεσμα είναι απλά “εύκολο”, γιατί δεν αμφιβάλω ούτε στιγμή για τα εισιτήρια που θα κόψει ανεξαρτήτως. Δείτε “Τα Φτερά του Έρωτα”, το “Notting Hill” ή έστω ακόμα και το “Τέλος Μιας Σχέσης”, αλλά αυτό Ο Χ Ι !

Share Button
0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes
The_Figurehead

Author: The_Figurehead

Ο Figurehead ακούει στο όνομα Βασίλης, είναι ζωγράφος και του αρέσουν οι ταινίες του Aronofsky, του Scorsese και του Jeunet. Δεν ξεχνά όμως ότι από μικρός προσκύναγε τον Arnold Schwarzenegger κι ότι κάποτε έδωσε λεφτά για να δει το Batman & Robin στο σινεμά... Αγαπημένη κινηματογραφική ατάκα: «Πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος».

Share This Post On